Achterflap
In Dirty Little Secrets: Adempauze komt het leven van Louise, een jonge succesvolle lifestylejournalist, helemaal op zijn kop te staan. Tyler Moore, de mysterieuze man met wie ze tien jaar geleden een stomende affaire had, zet haar diepste verlangens om in werkelijkheid. Maar tegelijkertijd ontkiemen er gevoelens voor de charismatische en gevoelige Alexander, haar soulmate die er altijd al voor haar was.
Wanneer Tyler de aantrekkingskracht tussen Louise en Alexander ontdekt, verdwijnt hij woedend uit haar leven. Louise kan nauwelijks geloven dat haar dit overkomt. Opnieuw. Heen en weer geslingerd door haar gevoelens voor beide mannen besluit ze het heft in eigen handen te nemen en gaat ze Tyler achterna, op zoek naar de antwoorden die ze nooit kreeg. Tijdens haar zoektocht naar hem verlegt Louise haar seksuele grenzen. Maar is dit het ultieme genot dat zij zoekt? En waar ligt de grens tussen fantasie en werkelijkheid?
"Ook al had het net allemaal echt geleken en had ik mij volledig laten gaan, de werkelijkheid was confronterend. Ik was écht alleen."
Lezen?
Het vervolg op Ademloos moest ik toch lezen (nog een derde deel te gaan). De eerste helft van het boek vond ik eerder een beetje saai en ontgoochelend. Maar eenmaal Louise met Claire naar Maastricht trekt, op zoek naar Tyler, komt het verhaal toch op gang.
De geheimen stapelen zich op. Tyler die niets lost over zijn leven, Louise die zelf een aantal geheimen heeft en twijfelt of ze ze tegen haar beste vriend en/of vriendin zal onthullen, Claire die blijkbaar ook haar geheimen heeft,... Wie kan Louise nu nog echt vertrouwen?
Adempauze geeft niet veel pauze als het aankomt op het houden, ontdekken of onthullen van geheimen. Toch had ik het einde al een tijdje zien aankomen. Mijn vermoedens werden bevestigd, tenzij dit weer een fantasie van Louise is. Want Feliers speelt wel met waarheid en fantasie, en laat je telkens achteraf ontdekken of iets echt was of niet.
Ook weer tof aan dit verhaal: herkenning. Ik ken Maastricht een beetje en ben zelfs al een keertje gaan eten in een restaurant dat genoemd wordt. Op die manier voel je je altijd toch nog net iets meer verbonden met een verhaal.