Achterflap
Op tweeëntwintigjarige leeftijd heeft Lily al een uitgesproken mening over bijna alles: astrologie, democratisch socialisme, veganisme en de verwoestende gevolgen van het kapitalisme. Niemand weet haar uit te dagen, tot een lange, donkere vreemdeling haar een drankje aanbiedt in een bar... en ze eindelijk haar gelijke treft. Aleksandr is buitengewoon intelligent en op een irritante manier ontwapenend. Hij is ook woest aantrekkelijk, twintig jaar ouder dan zij, een steenbok, een neoliberale kapitalist en gelooft heilig in de vrije markt. Hij daagt haar op elk moment uit. En ze kan niet bij hem wegblijven.
Tijdens een zinderende New Yorkse zomer verliezen Lili en Aleksandr zichzelf in hun adembenemende, maar allesverwoestende romance. Terwijl Lili's ambitie en zoektocht naar houvast met elkaar strijden, moet ze bepalen of deze liefde het risico waard is om alles opnieuw kwijt te raken...
"Soms wilde ze dat ook wel eens testen: verdwijnen, en toekijken hoe haar afwezigheid uiteindelijk alleen maar ruimte bleek te zijn. Gemakkelijk heringericht, weer opgelost."
Lezen?
Ik heb opnieuw zo hard genoten van "lezen". Games is niet direct een gemakkelijk, vlot leesbaar boek. De dialogen tussen Lily en Aleksandr gaan vaak over de verschillende historische, economische systemen, met verwijzingen naar filosofen en economische denkers. Je kan hier natuurlijk minder aandacht aan besteden en gewoon door het verhaal vliegen, maar net door die dialogen merk je de enorme tegenstellingen tussen hen twee en hoe ze zich, samen, toch telkens een weg naar elkaar toe beredeneren. Voor mij waren deze uitgebreide dialogen wel een meerwaarde, mits ik mijn hoofd er bij hield 😉.
Lily sleept een zwaar verleden mee en doorheen het boek leert ze hiermee omgaan. Je ziet haar daadwerkelijk groeien als persoon. Bang om te gelukkig te zijn, omdat ze het weer allemaal kan kwijt raken, is ze liever ongelukkig. Hoe kan ze dit overwinnen? Haar personage klopt als een bus en is tot in de puntjes uitgewerkt. Hierdoor kon ik me sterk inleven, met geregeld tranen (met tuiten) tot gevolg. En dan denken: "Het is maar een boek, een verhaal," maar toch.
Het verhaal is zo geschreven dat er veel vaart in zit. Volkova gebruikt vaak korte omschrijvingen na elkaar, zonder dat dit echte volzinnen zijn. Deze opsomming van korte zinnen creëert een specifieke sfeer in het boek, alsof ze bijna de gevoelens van Lily kan weergeven door de opbouw van haar tekst. Je hebt het idee dat je door het boek vliegt en toch valt dat best mee. Je krijgt heel veel informatie in een beperkt aantal woorden. Ik vond het vaak een bijna speciale ervaring om te lezen, maar wel een heel interessante en leuke ervaring.