Achterflap
Waldo is hongerig. Bot. Naïef. Wijs. Impulsief. Eenzaam. Boos. Gekwetst. Eindeloos hunkerend. En wat ze het allerliefst wil? Haar docent creatief schrijven, meneer Korgy. Meneer Korgy, met zijn vrouw en kind, zijn hypotheek en zijn rekeningen, met zijn vage dromen, zijn verschrompelde uiterlijk en zijn groeiende buik. Waldo begrijpt zelf niet waarom ze hem wil. Is het zijn passie? Zijn levenservaring? Het feit dat hij boeken en films kent die zij niet kent? Zijn ze gelijkgestemden, die op dezelfde manier kijken naar de wereld om hen heen? Of misschien is het al genoeg dat hij haar ziet zoals niemand anders haar ziet.
"Die drie onheilspellende, berekenende puntjes verschijnen en blijven hangen, het universele teken voor 'Ik-formuleer-de-meest-sociaal-acceptabele-reactie-die-ik-kan-verzinnen-ook-al-ben-ik-woedend'."
Lezen?
Dit is een moeilijke. Ik weet niet goed wat ik van het boek vond. Ik vond het interessant om te lezen en werd erin meegesleept. Maar toch stelde ik me geregeld vragen. Ik vond het hoofdpersonage Waldo soms te volwassen om een zeventienjarige te zijn. Hoe ze naar de wereld kijkt, waar ze over nadenkt,... Het kwam me soms minder waarachtig over. Maar toch was het niet storend. Ik bleef evengoed lezen, wachtend tot er zich een drama zou afspelen.
Op de achterflap stond ook nog: "Verrassend scherpzinnig, bijtend grappig en intens aangrijpend". Die omschrijvingen kloppen volledig en toch ben ik niet laaiend enthousiast. Het boek heeft iets donkers over zich. Misschien dat dat me soms een oncomfortabel gevoel gaf? Het verhaal is niet geweldig goed, ook niet geweldig slecht. Soms herkenbaar of begrijpelijk. Je kijkt als volwassene naar een zeventienjarige en je krijgt een beetje een meewarig gevoel. Iets in de aard van: "Iedereen ziet dit toch van verre mislopen." Misschien denk ik er te veel over na om echt van het boek te kunnen genieten?