Achterflap
Tegen roddels en verdachtmakingen is geen kruid gewassen. In Kerkevoort weten ze daar alles van. Wanneer Lucienne Stassen, die haar hele leven iedereen heeft beloerd en bespioneerd, op sterven ligt, hangt ze met pervers genoegen de vuile was van het dorp uit. Maar wat is er waar van de beschuldigingen van overspel, verkrachting en zelfs pedofilie?
Stond Bart werkelijk met Dirk te kussen achter de glascontainer? Wilde Marina haar liefdesrivale echt met een mes vermoorden? Aan de cafétoog wordt iedere nieuwe roddel druk becommentarieerd. Niemand vertrouwt de ander nog. Er wordt gedreigd, op wraak gezonnen.
Intussen gaat het gewone leven wel voort. Maar wat is gewoon in Kerkevoort waar een pornobaas een duistere held is, een loodgieter vijf keer daags moet ejaculeren en in de kerk gevochten wordt voor de micro? Waar de rijkste man van het dorp iedere zondag de parking van de Carrefour afspeurt naar verloren kleingeld? En waarom heeft Lucienne Stassen in hemelsnaam witte oren?
"Ik weet veel over de mensen hier. Dat is normaal. Ik heb alzeleven bij de post gewerkt, dan ziet ge veel mensen, dan kent ge ook veel mensen, wat niet hetzelfde is."
Lezen?
Niet een typisch boek voor mijn blog, maar ik vind het zelf wel fijn om af en toe eens iets anders te lezen. Dit boek werd me getipt als vlot leesbaar en een goed verhaal. Daar kan ik me volledig bij aansluiten. Ik heb hardop gelachen, maar ook hier en daar een traantje weggepinkt. Hoewel er heel veel personages voorkomen in het boek, elk met hun eigen levenshistorie, word je toch direct meegetrokken door de roddels in het dorp.
De eerste helft van Witte oren leest zich bijna als een volkstoneel, een klucht van heel herkenbare situaties als je, net zoals ik, in een klein dorp woont. Het gezever bij de bakker, roddels bespreken op café, het is volgens mij des mensen en leidt tot hilarische situaties en uitspraken. De Vlaamse woorden waarmee het verhaal doorspekt is, maken het des te beter.
Net op het moment dat ik het boek ietsje te langdradig begon te vinden, schakelt de auteur een versnelling hoger in de gebeurtenissen. Eén voor één spelen zich enkele drama's af die tonen dat het eerder onschuldige geroddel nu gemene achterklap blijkt, die ook nog eens bepaalde processen in gang zet, meestal negatief. De dokter en de pastoor, niet toevallig buitenstaanders in het dorp, kunnen nog het meest nuchter naar de zaken kijken, maar hebben ook hun persoonlijke zorgen.
Wil je eens iets anders lezen dan zinderende romantiek? Dan is Witte oren een heel leuke manier van ontspanning, waarbij je heel regelmatig met de glimlach aan het lezen bent.